• Missie
  • Organisatie
  • Fondswerving
  • Activiteiten
  • Financiën
  • Persoonlijk
  • Contact
  • Nieuwsbrieven
  • Vacatures
  • Persoonlijk

    Onder deze rubriek leest u verhalen van reizigers en vrijwilligers die door de jaren heen een bezoek brachten aan SHERP in Maralal. Ook u bent van harte uitgenodigd om ons over uw  persoonlijke ervaringen te schrijven. U kunt een email sturen aan info@SHERP.NL.

    2011

     Thérèse Smeets bezocht SHERP in Maart

    De reis per auto van Nairobi naar Maralal kostte toch weer acht uur. Dezelfde tijd als vliegen van Amsterdam naar Nairobi
    De wegen m.n. de geasfalteerde zijn in een betere staat dan vijf jaar geleden. De laatste vier uur van de reis over de onverharde wegen zijn, ondanks de goede auto, nogal ‘pittig.
    We komen laat en in het donker aan. De kinderen zijn al in de slaapzalen.

    De volgende morgen – gelukkig is het zondag en geen school, is de ontmoeting met de kinderen van beide kanten, een feest van herkenning. Veel oude bekenden, maar er zijn ook veel nieuwe kinderen.
    Knuffels all over, bewondering, opgewekte gezichten.
    De grote jongens en meisjes vertellen meteen (de doven uiteraard in gebaren taal) in welke klas ze zitten. Laten mij trots hun eigen plek en hun kleine hutkoffer in de veel kleinere slaapzaal zien.
    Deze eigen plek koesteren ze.

    Ik ben in no time omringd door zoveel kinderen en iedereen wil omhelzen, aanraken, vertellen. Op allerlei manieren laten ze weten mij te herkennen elke oude wond wordt aangewezen. Ze vertellen over hun waterpokken en malaria (de dove kinderen met gebaren taal) en de handelingen die ik deed, zoals temperaturen, insmeren met lotion voor de jeuk, de medicijnen enz. enz.

    Na deze eerste ontmoeting ben ik weer “thuis”. Lengees,  zo ziek als hij vijf jaar geleden was, het is niet te geloven, is gezond en blij, hij kan uit en in zijn rolstoel komen, hij zit, beweegt zich zittend over de vloer rond. Heeft ook een trucje om zijn rolstoel voort te bewegen en kan komen waar hij wil zijn!!
    De herkenning van mij is duidelijk merkbaar. Hij reageert op mijn naam, raakt blij opgewonden al hij mij ziet. “Claimt” mijn aandacht. Bij de eerste ontmoeting wijst hij naar een paar kleine wondjes. Nadat ik er een pleistertje op plak,  is hij tevreden.

    Ik ben bijna niet instaat om al mijn gedachten en emoties over dit weer zien aan dit papier toe te vertrouwen.

    SHERP Maralal nu en vijf  jaar geleden

    Veel is er in deze laatste vijf  jaar bereikt. De leefomstandigheid van de kinderen is beter geworden.
    De nieuwe en de oude slaapzalen zijn getransformeerd tot kleinere ruimten. Oudere en jongere meisjes en jongens hebben een eigen slaapzaal. De allerkleinsten zijn nu bij elkaar in een slaapzaal met ongeveer 25 kinderbedjes.
    Naast de rust en privacy krijgen de kinderen meer aandacht en zorg, mede omdat er meer verzorgsters (matrons) zijn. De verzorgsters hebben elk een eigen groep.
    Overdag zijn er zes matrons; Sofhia, Marian, Maria, Giobalda, Lucia en Mary. ‘s Nachts drie; Siila, Rantiyan en Rebecca.
    De matrons werken met een vaste structuur en regelmaat. Ik merk dat zij in de zorg voor alle kinderen deskundiger zijn. Bijzonder is de eigenheid in het contact met de kinderen. Het zijn Samburu vrouwen!!

    Ben wel geschrokken over de toename van het aantal special need  kinderen. Het zijn heel  jonge kinderen die over het algemeen zwaar (meervoudig) gehandicapt zijn.

    The Little Clinic, die loopt als een trein!!!

    Nurse Jane, zorgzaam, deskundig en vaardig! Zij werkt al jaren als verpleegkundige in het SAMBURU gebied en heeft dan ook veel ervaring met de aandoeningen die hier veelvuldig voorkomen.
    Zij komt tweemaal per dag naar SHERP en is drie tot vier uur aanwezig. Zij is 24 uur bereikbaar voor “spoed”. Het is te merken dat de kinderen, m.n. die zelf naar de nurse kunnen komen, weten wanneer ze aanwezig is.

    Het systeem tweemaal per dag “spreekuur”, waarmee ik vijf jaar geleden  begonnen ben is doorgezet.
    Naast het spreekuur loopt Nurse Jane ook rond over het terrein en de slaapzalen.  Spreekt met de matrons. De matrons komen ook met kinderen naar haar toe.

    Jane heeft op het gebied van medicijnen geven drie matrons getraind. Zij zijn verantwoordelijk voor het toedienen, nurse Jane voor de distributie van de medicijnen per kind.
    Nurse Jane gebruikt een rapportage systeem, waarin zij over  van elk kind dat zij “ziet”, de gegevens over problemen, behandeling e.d.  vastlegt.

    Eenmaal per maand voert de administratie deze informatie in het individuele dossier in. De individuele dossiers zitten in de computer en bij ziekenhuisbezoek of opname gaat dit dossier  mee.

    Ik wist wel over de rapportage die nurse Jane maakte, maar dat het individuele dossier ook gehanteerd wordt, is een verrassing. Nurse Jane vertelt dan ook met veel trots: “We gebruiken wat jij voor ons hebt opgezet en ons hebt geleerd” .

    Momenteel is ook een grote behoefte aan fysiotherapeutische zorg. De kinderen die een orthopedische operatie/behandeling hebben ondergaan hebben fysiotherapie nodig. Een fysiotherapeut uit het ziekenhuis van Maralal komt tweemaal per week op vrijwillige basis een aantal kinderen behandelen. Het is weinig maar beter dan niets!! De matrons hebben niet de tijd en de vaardigheid om deze zorg te geven.

    Maar er wordt aangewerkt. Grace probeert geld te generen voor looprails en een ondiep bad om benen in te kunnen oefenen

    Ik merk dat ik al een emmer “overloop”. Moet nog veel ordenen; in mijn hart en in mijn hoofd. Ben blij hier te zijn en de kinderen groter, gezonder, opgewekt te zien. Ze zijn niet meer “alleen”, de matrons zijn dag en nacht aanwezig!!!

    Deze afgelopen week zijn de kids extra verwend want behalve Bonnie en ik , zijn Jacky en Beate, twee Nederlandse vrouwen (apothekers)  hier ook voor een week. Lekker veel aandacht voor de kids, Ze genieten van de traktaties en de bodypainting en spelletjes. Volgende week zullen Bonnie en ik ze verwennen dan hebben ze  DRIE WEKEN FEEST!

    Lieve allemaal wat en lang verhaal heb ik ervan gemaakt! Ik hoop dat doorklinkt, hoe blij ik ben als ook en mijn  bewondering voor Grace, Ben, de SHERP kids, Matrons en alle andere medewerkers.
    Met weinig middelen is hier veel bereikt!

     
    Bezoekverslag van Beate Balkestein en Jacky de Wolff

    Maart 2011. Na een goede vlucht en autorit kwamen we aan bij SHERP. Na een rondleiding over het ruime terrein door Grace, hielpen we mee om de kleinste kinderen en de kinderen met de zwaarste beperking de lunch te geven. Dit was onze eerste ervaring met enkele SHERP-kinderen en we waren diep onder de indruk. We vergaten zelfs om de rijstepap te geven en we realiseerden ons welk een geluk wij hebben om twee gezonde kinderen te hebben.

    Later die dag hebben wij ook kennis gemaakt met de grote kinderen. Meiden en jongens die zelfstandig kunnen eten, zelf hun slaapzaal moeten opruimen en schoonhouden en hun kleren en beddengoed zaterdags (= wasdag) moeten wassen. Deze kinderen slapen in stapelbedden, jongens van de meiden gescheiden. De grote meiden kregen die dag net een nieuwe eigen “tienerkamer” en voor hen hebben wij matrassen en beddengoed kunnen aanschaffen. Geweldig.

    De tweede dag heeft Beate haar schminkspullen gepakt en heeft urenlang bij vele kinderen een mooie tekening op het gezicht gemaakt. Van tevoren hadden wij twee spiegeltjes gekocht, zodat iedereen zichzelf kon bewonderen. En natuurlijk wilde iedereen op de foto om het voor de eeuwigheid vast te laten leggen.

    Beate heeft haar schminktalent en de spullen overgedragen aan Deli. Hij is een jongen van een jaar of 17 in een rolstoel die graag artiest / kunstenaar wil worden. Hij maakt prachtige tekeningen, heeft meegeholpen met het beschilderen van de SHERP poort en is zeer creatief. Hij is dus de beste persoon binnen SHERP om in de toekomst de kinderen te schminken.

    Op het SHERP terrein is ook de “Little Clinic van Thérèse”. Hier wordt twee keer per dag spreekuur gehouden door Jane, de verpleegkundige. In de kliniek hebben ze ook een kleine opslag van medicijnen (voornamelijk antibiotica en anti-epileptica). Gezien onze achtergrond (apotheker), hebben we de voorraad geïnventariseerd en geordend. Op de computer van Grace hebben we een bestand gemaakt dat men kan gebruiken om de voorraad met enige regelmaat te inventariseren. Verder hebben we kinderdoseringen (op gewicht) op papier gezet, zodat men nauwkeuriger medicijnen aan de kinderen kan geven. 

    Op een ochtend zijn wij meegelopen naar school. Mangelina heeft ons rondgeleid en bij elke klas waar we binnen kwamen, stonden kinderen tegelijk op en zeiden “good morning teacher”. Nu moesten wij natuurlijk vragen stellen en diep graven naar onze eigen lessen wiskunde en scheikunde om vragen (en antwoorden) te bedenken. Dat viel niet altijd mee, maar we zijn geslaagd. Je merkt dat de kinderen zeer leergierig zijn en kennis absorberen.

    Doordat we van tevoren veel geld hadden opgehaald voor SHERP (ruim 4000 euro), konden we ook trakteren. Een keer extra fruit en groente (normaliter krijgen ze 2x per week fruit, 2x per week groente en 2x per week vlees), ijsjes en lollies. Dat was ontzettend leuk om te doen. Het uitdelen ging eerst geordend, maar daarna graaide iedereen naar de lekkernij. We hopen maar dat iedereen wat heeft gehad.

    Op internationale vrouwendag hebben we het personeel van SHERP getrakteerd: de 12 moeders, Sophia en James. Ieder van hen heeft zijn eigen taken en verantwoordelijkheid. De 12 moeders zijn verdeeld over 4 slaapzalen. Deze slaapzalen zijn voor de kleinsten en de kinderen die de meeste zorg nodig hebben. Overdag zijn er per slaapzaal 2 moeders die verantwoordelijk zijn voor het wel en wee van de kinderen die op die zaal slapen, ’s nachts is dat 1 moeder. Na 1 week wordt er van dienst gewisseld. Ze helpen bij het eten geven, wassen, verschonen, medicijnen geven, kleren wassen en slaapzaal schoonmaken. Deze vrouwen hebben of zelf kinderen binnen SHERP of niet.

    Sophia is samen met Grace 10 jaar geleden gestart met SHERP. Zij is nu “hoofd” van de moeders en is verantwoordelijk voor het klaslokaaltje en de speelruimte. Ook helpt zij bij het eten geven en wassen.
    James is de kok die dagelijks voor 120 kinderen drie maaltijden op tafel moet toveren op een houtskoolvuurtje. Een hele klus, maar hij doet het met een glimlach. Hij is baas in de keuken en bepaalt wie er wel en niet aanwezig mogen zijn.

    In de moestuin, terrein van Kim, worden groentes verbouwd. Doordat SHERP over voldoende stromend water beschikt, kan dit aardig goed onderhouden worden. Ook zijn er een aantal boompjes geplant waaraan vruchten moeten gaan groeien. De kinderen zijn verantwoordelijk voor het bewateren van deze boompjes. Dagelijks zie je kinderen na schooltijd met emmertjes water sjouwen om de boompjes te begieten.
    Verder heeft SHERP 3 koeien, 2 geiten en komen er binnenkort nieuwe kippen. Een ware kinderboerderij.

    We hebben geprobeerd veel met de kinderen op te trekken. Badmintonrackets die we hadden meegenomen waren een groot succes onder de grote jongens. In de stralende zon stonden wij met wel 12 jongens te badmintonnen. Ook de bellenblaas vonden de kinderen leuk. Na elkaar even blazen: wie kan de meeste of de grootste bellen blazen. Prikblokken, leuk voor jong en oud. De gekleurde tekeningen hebben we opgehangen in de bibliotheek.

    En aandacht geven. Handjes, knuffels, vragen hoe het gaat, helpen met huiswerk. Het maakt niet uit, als je maar laat zien en voelen dat je om hen geeft. En je krijgt er een mooie glimlach voor terug. Dat geeft toch wel het beste gevoel.

    Het bezoek aan SHERP hebben wij allebei als zeer waardevol ervaren. Iets om nooit te vergeten. Al die blije gezichten van de kinderen, de leuke gesprekken: het relativeert. Wat ons ook bij zal blijven is dat iedereen gebarentaal leert: iedereen kan met elkaar communiceren (er is een grote groep kinderen die doof of slechthorend is). De kinderen helpen elkaar daar waar kan. De kinderen in een rolstoel worden geduwd door hen die wel kunnen lopen en de kleinsten worden door grote meiden geholpen met eten geven. Door deze sociale omgeving en strakke regels lukt het Grace om SHERP draaiende te houden.

    Wij zijn blij en trots dat wij met het opgehaalde geld een droom van Grace kunnen waarmaken: railingen aan de buitenmuur en een klein zwembadje. Dit kan worden gebruikt voor de kinderen die fysiotherapie nodig hebben. Zij kunnen straks op een betere manier hun beenspieren trainen, zodat ze weer beter kunnen gaan lopen. 

    Over een aantal jaren gaan we terug, zodat wij met eigen ogen kunnen zien hoe het hiermee gaat en sluiten dan opnieuw alle kinderen in onze armen en harten.

    2009

    Van Marc en Michel van Os ontvingen wij onderstaande mail met een verslag van hun bezoek aan Sherp in Maralal.

    Met Baobab hebben wij in september 2009 een boeiende kampeerreis gemaakt in Kenia en Tanzania. Voor ons was de voornaamste reden om het dierenrijk te zien en dat hebben we zeker! Wat een fantastische reis en we hebben veel mooie en onvergetelijke foto’s gemaakt. In het programma was ook een bezoek aan SHERP in Maralal ingepland en tijdens dat bezoek word je dan toch maar weer geconfronteerd met de werkelijkheid en met alle ellende die wij in Nederland (en een groot deel van de wereld) niet meer kennen. We waren zeer onder de indruk van het bezoek en onze groep was een erge leuke drukke groep maar tijdens het bezoek was het toch wel even stil. We hebben kennis gemaakt met Grace een vrouw met een ongekende drive en energie die zich inzet voor de gehandicapte mens in Kenia. Het bestaansrecht van deze mensen is er namelijk niet! Ze worden door familie en overheid genegeerd en meestal aan zichzelf overgelaten soms zelfs letterlijk. Grace en haar mensen zorgen voor de opvang, onderdak en zorg zeg maar bijna alles wat deze mensen nodig hebben en dan kun je niet de andere kant opkijken en moet je gewoon helpen. Kan het niet financieel dan kun je zelf gewoon de handen uit de mouwen steken en ter plekke helpen. De kinderen worden goed verzorgd en ook voor zover mogelijk medisch behandeld. Ze krijgen ook les en kunnen spelen en je ziet ze weer lachen en dat is toch mooi om te zien. Er is al veel gebouwd en ingericht voor de kinderen maar hulp blijft nodig en de groep blijft groeien. De eerste kunnen al weer terug de maatschappij en gaan werken en kunnen nuttig zijn. Kortom het project is volgens ons erg succesvol en wordt zoals zo vaak door een paar bevlogen mensen gedragen. Wij vonden het zeer nuttig om tijdens onze “luxe” rond reis door Kenia dit gezien te hebben en hopen op vele donaties en steun aan SHERP.

    Judith Neeter van de kringloopwinkel Heemskerk schrijft uitgebreid over haar bezoek aan Sherp in december.

    Tijdens mijn vakantie in Kenia ben ik een dagje op bezoek geweest bij Grace Seneiya. Sherp is gevestigd in het noorden van Kenia in de stad Maralal. De bevolking van Maralal bestaat voor 90% uit Samburu en 10% uit andere bevolkingsgroepen. De Samburu zijn de oorspronkelijke bewoners van Kenia en behoorden vroeger tot de Maasai. Door oorlogen en grensverschuivingen heeft deze groep zich opgesplitst in Samburu (noordelijk) en Maasai (zuidelijk).  De Samburu houden vast aan hun tradities en leven nog steeds op de wijze zoals ze dat 100 jaar geleden ook deden. Het verschil met de Maasai is klein maar de Maasai passen zich in versneld tempo aan de moderne tijd aan. Maasai-krijgers dragen nog wel traditionele kleding maar buiten het dorp lopen ze in jeans en hebben een mobieltje. De Samburu doen dat niet en hebben met uitzondering van het stamhoofd en/of een aangewezen ‘gezaghebber’ geen moderne communicatiemiddelen zoals de telefoon.

    Grace Seneiya heeft in Maralal een school annex opvangcentrum voor blinde en gehandicapte kinderen geopend. 95% van deze kinderen hebben geen thuis en zijn officieus wees. Niemand weet waar ze vandaag komen en wie hun ouders zijn. De meeste baby’s die met een handicap zijn geboren worden of in het ziekenhuis achter gelaten of naar een ziekenhuis gebracht en de ouders doen er geen briefje bij. Dan zijn er nog een aantal kinderen die wel een thuis hebben maar bij Sherp verblijven om een opleiding te volgen en om een kans te krijgen zich zelfstandig te redden in de samenleving. Een blinde bijvoorbeeld wordt gezien als een paria maar bij Sherp krijgt deze de kans zelfredzaam te worden. En dat lukt aardig. Voor Marien (17 jaar) is zijn laatste schooljaar ingegaan. Volgend jaar wil hij naar de universiteit om rechten te studeren. Hij gaat het redden, dat staat voor Grace al vast.

     Bij aankomst in Maralal kreeg ik een warm onthaal van Grace, alsof we oude vrienden waren. Het is een schat van een vrouw en ongelooflijk sterk in haar doen en laten. Echt wat je noemt een moordwijf!
    Gewapend met een tas vol kerstcadeautjes zoals potloden, kleurpotloden, gummetjes, puntenslijpers, ballonnen en blokfluiten was het uitpakken een feest. Van Jacques Tuinder had ik ook nog 3 blindengeleidestokken meegekregen en dat was een absolute klapper. Grace was zo blij met deze stokken dat ze meteen werden uitgepakt en toebedeeld aan een aantal wat oudere kinderen. Of ik er nog meer kon leveren? Maten opgegeven en nu maar kijken of ik ze inderdaad ergens op de kop kan tikken. In Kenia worden blindenstokken mondjesmaat geleverd en dan zeker niet die opvouwbare die Jacques mij had meegegeven. De blokfluiten vonden ook gretig aftrek want ze waren juist met een muziekproject begonnen. Alsof we het wisten!

    Helaas waren er maar weinig kinderen aanwezig. De meeste kinderen waren namelijk naar een begrafenis want de kleine David van 6 jaar was op 2de kerstdag overleden. Een ander kindje lag nog in kritieke toestand in het ziekenhuis. Hij gaat het trouwens wel redden. Alleen de aller jongste kinderen waren thuis. Die zaten allemaal binnen want het was een regenachtige dag. Toch heb ik de kinderen die er waren allemaal kunnen begroeten en met sommigen even een praatje kunnen maken. Voor zover dat mogelijk was want veel kinderen zijn behalve lichamelijk ook verstandelijk gehandicapt. En praten met zo’n vreemde blanke mevrouw uit een ver vreemd land, huh, eng hoor!

    Het was een warme ontmoeting. Jong en klein, dun en nog dunner, scheve lichamen, klompvoetjes, blind, ziend, doof, slechthorend, wel ogen, geen ogen, wel lopen, niet lopen. Alle tegenstellingen waren er. Zo was er een jochie van rond de 6 jaar die nog geen meter lang was. Hij had geen ogen meer en werd als zwaar ondervoed kansloos baby’tje binnengebracht. Hij knapte zienderogen op maar hij is wel blijvend blind. Het verhaal ging dat hij bij een boom was achtergelaten met alle desastreuze gevolgen van dien. De meeste blinde kinderen bij Sherp zijn blind geworden bij gebrek aan vitaminen en andere belangrijke voedingstoffen. Deze ontbraken tijdens de zwangerschap en na de geboorte. Bovendien leven de Samburu in kleine hutjes waarin altijd een vuurtje brand zonder schoorsteen. De rook en de stank van het vuur is niet bevorderlijk voor de gezondheid laat staan voor je ogen. Tijdens een bezoek aan een Samburu dorp zag ik veel volwassenen met staar en andere oogproblemen. Een sinasappel per kind per week zou wonderen hebben gedaan. Maar helaas eten de Samburu geen groente en fruit…alleen vlees, melk en geitenbloed.

    Grace heeft me alle gebouwen laten zien en heeft vooral ook laten zien wat de Kringloopwinkel heeft gefinancierd en wat we nog kunnen financieren. Zo is er een watertank neergezet en waratje: hij was tot de nok toe gevuld want het had de afgelopen dagen flink geregend. Een zegen voor de bevolking, het vee en Sherp. Die tank is dus goed terecht gekomen. De moestuin deed het goed. Natuurlijk ook dankzij de regenbuien. De koeien die nog over waren liepen in de wei te grazen en zagen er goed uit. Helaas waren het er nog maar 3. De rest is gestorven door de droogte. En de kippen? Nou die waren er ook nog. Alleen waren er nog maar 10 stuks over. Hele mooie Barnevelders. Door voedseltekort, droogte en gebrek aan veevoer is het merendeel in de pan verdwenen. Maar men is het kippenhok weer aan het vullen. Grace verwacht binnenkort weer op volle sterkte kippen en eieren te hebben.

    De Kringloopwinkel heeft ook bijgedragen aan de bouw en ontwikkeling van de (sociale)werkplaats. In deze werkplaats maken blinde en dove bewoners van Sherp ledikanten voor ziekenhuizen. Deze worden in elkaar gelast, geverfd, van een matras voorzien en per partij verkocht. Dat loopt erg goed.

    Ook is er een gedeelte van ons geld besteed aan medische kosten. Zo is er een jongetje van zijn klompvoetjes afgeholpen en zijn vriendje is deze maand aan de beurt. Als je bedenkt dat klompvoetjes in Nederland al een paar dagen na de geboorte worden behandeld dan loopt Kenia daar heel erg in achter.

    Op het ogenblik wordt er druk gebouwd aan de dokterskliniek (bijna klaar) en een verblijf voor moeders van de kinderen die er wonen. Deze moeders helpen de kinderen in hun dagelijkse routine. Dat zijn er nu maar 2 en dat is veel en veel te weinig. Grace probeert juist de ouders (lees: moeders) bij hun gehandicapte kind te betrekken om ze te laten zien dat zij hun plaats in de samenleving waard zijn. Door middel van braille bij de blinden, gebarentaal bij de doven, etc. laat zij zien dat deze kinderen geen paria zijn en een eigen bestaan kunnen opbouwen. Het is een moeizaam proces maar het lukt heel af en toe.

    Uiteindelijk heb ik alle gebouwen bekeken, van bibliotheek tot klaslokaal, van wasruimte voor de jongens, meisjes apart, tot de keuken aan toe. Dat laatste was shocking. Er wordt nog op een houtkachel uit het jaar kruik gekookt. Precies zo’n kachel waardoor die kindertjes in die hutten blind zijn geworden. Hij staat in een apart hokje buiten het gebouw. Wellicht een goed project voor de Kringloop: een nieuw fornuis op butagas! 6 of 8 pitten. Moet te doen zijn. Butagasflessen zijn makkelijk te verkrijgen in Kenia en is een goedkoper alternatief voor brandhout.
    Het praktijkleslokaal is op het ogenblik goed gevuld alleen hebben de blinden ongelooflijke botte pech. Door de slechte kwaliteit van het papier zijn 7 van de 14 braillemachines kapot en staan ergens in een werkplaats in Nairobi weg te roesten. Ze zouden gerepareerd moeten zijn maar dat laat heeeeel lang op zich wachten. Wel is Grace met een nieuw project begonnen: Naaien. Ze heeft inmiddels 2 trapnaaimachines aangeschaft. Die gaat ze na de vakantie uitproberen.

    Bij het zien van een magazijn ontdekte ik grote balen rijst, meel en ander voedsel. Grace was er blij mee. Was geschonken door de Unesco. Het was genoeg voor een paar maanden eten. Ook toonde zij vol trots haar koelkast met medicijnen. Die zit barstens vol met vaccinaties voor alle uiteenlopende ziektes (mazelen, waterpokken, tetanus etc.) die je maar kunt bedenken. Die zijn ook beschikbaar voor niet-bewoners van Sherp. Daar heeft ze al heel wat levens mee kunnen redden.

    Helaas zoals gezegd een kort bezoek maar ik heb wel een hele goede indruk gekregen van de hinder die Grace ondervindt bij het runnen van haar centrum. Rolstoelen kapot: niemand die ze kan maken.

    Braillemachines stuk omdat het papier niet deugd… en ga zo maar door.
    Maar wat er ook gebeurt: Grace is en blijft optimistisch en goed gehumeurd. De kinderen worden opgevangen en goed verzorgd. Ze krijgen liefde en aandacht en gaan met een gevulde maag naar bed en die bedden: dat zit wel snor. Iedereen heeft een eigen bed!


    SHERP.NL is een Nederlandse stichting die zich inzet voor de verbetering van de sociaal-maatschappelijke positie van kansarme kinderen in Kenia.